Po " bez nadmiaru"

Ty nie musisz się mnie uczyć, bo i po co? Pójdziesz dalej, nawet wtedy, gdy zawołam. I nieważne już dla ciebie, co bym zrobił, swej decyzji przecież nigdy nie odwołasz.

Zgasisz światło i zabierzesz swoje oczy, pewnie nigdy cię już więcej nie zobaczę. Może tylko cię przypomni ciepły wiatr i w pamięci ciągle świeży z życia kadr.

Może kiedyś jeszcze sobie mnie przypomnisz w wierszu, który będziesz czytać poprzez łzy, i przytulisz do swej twarzy resztki wspomnień, co zostały w twoim sercu jeszcze po mnie, choć zagłuszyć chciał je całkiem czasu krzyk.