Po drugiej stronie lipca

Miejsca po drugiej stronie lustra niby nie różnią się od swoich oryginałów, a jednak są inne. Nigdy nie osiada w nich kurz, dźwięk nie rozchodzi. Kiedy dwa światy przenikają się nawzajem, dom staje swym własnym odbiciem, kalką, wyobrażeniem, matrycą wyrytą w sercu. To nie trwa długo, czasami godzinę, dzień. Jesteśmy po drugiej stronie już trzeci rok i potrafimy nocą odnajdywać drogę bez zapalania światła. Oswajamy trzaski sufitowych belek, na których pojawiają się wciąż nowe pęknięcia. Są coraz dłuższe, jak linie życia na dłoni dorastającego człowieka. Jeszcze kilka lat i ten obecny, niby rzeczywisty świat będziemy znać tylko ze wspomnień.

Upały nie odpuszczają i spędzam czas jak rasowy leń. Dom nadaje się do takiego trybu życia doskonale. Jedyne, co robię, to dbam o zasłanianie okien kotarami, karmię też koty i słucham muzyki. Dzisiaj w radiowej Dwójce audycja “Trzy godziny pod słońcem”. Myślę, że życie powinno być jak muzyka płynąca po gładkiej tafli jeziora. Nie zawsze się to udaje. Na szczęście przestałem dbać o to, co powinno być. Cieszę się chwilowym spokojem, a wieczorami toniemy w leżakach na balkonie i słuchamy, jak kombajny szumią za lasem. Mruczę o nadchodzącej jesieni i wspólnie marzymy o długim, ciepłym wrześniu. Połowa lipca to przełom, po którym zostają złote rżyska, pastelowe wieczory i cienie kładące się jak najbliżej ziemi.

Pamiętam jeden taki wrzesień. Basia z Dawidem postanowili uciec z domu i zamieszkać na wyspie. Mamy tu wyspę na jeziorze, niewielką, ze stromymi skarpami schodzącymi w głąb toni. Porośnięta drzewami, z niewielką łączką pośrodku, jest jak najbardziej zachęcająca do ucieczki. Rzecz jasna jest na niej skarb ukryty w dziupli dębu, olbrzymi rak wychodzący wieczorem z wody. Uciekinierzy spędzili na wyspie noc, a rano zjedli upolowaną żabę z grilla i zadzwonili po posiłki, czyli po mnie. Byłem ich zaopatrzeniowcem, który małą łódką dostarcza prowiant z marketu. Zarzucaliśmy wędki, na które nic nie brało. Pływaliśmy w jeziorze, a ono tamtego września było wyjątkowo łaskawe. Ile jeszcze takich wrześni pamiętam? Niewiele, ale ten jeden zastępuje mi wszystkie zapomniane.