Po drugiej stronie lustra

Spadając w czeluść ostatecznej przepaści

mijam całe dotychczasowe życie

osuwając się powoli na samo dno smutku

patrzę na zawieszone w próżni

wspomnienia

głodnym

wzrokiem zachłannie szukam

bezcennych chwil

ukochanych bliskich osób

Zgubnie licząc, że znów uniknę

entropii kumulacji upadków

Spływam niespiesznie zawieszona

W stanie wiecznej hibernacji oczekiwania

przyglądam się kolejnym

mijanym spokojnie kadrów zatrzymanego życia

pragnąc pożegnać na zawsze

beztrosko szczęśliwe lata

Desperacko wczytując zaledwie

kilka pojedynczych migawek na siłę

wyszarpniętych z różnych fragmentów panoram

odległych, nie wyraźnych, zamglonych

jakby wcale nie należących do mnie

mętnym

spojrzeniem obojętnie omiatam

bezbarwną rzeczywistość

bez ważnych ludzi…

Nagle ktoś podaje mi rękę

stając zamknięci w pustce Ciszy

głęboko wypatrywaliśmy się w siebie

oboje zgodnie wybaczając to,

co wcześniej było niemożliwe

Uwolniona z ciężaru ucisku

Podążam dalej w coraz

bardziej mroczniejszą przeszłość

własnego wnętrza

Podróż niechcianych odpowiedzi

Pokruszyłam się na miliony części

poskładanych w nową mnie

czułością dawno

zapomnianych odrzuconych więzi

Wróciły

pomagając znowu zobaczyć

słońce

Towarzyszące mi od zawsze w milczeniu … Nie widoczne Anioły...