po numerze pokoju

na końcu korytarza

mruga zielone światło

wyjścia

jakby naprawdę

gdzieś było

dywan tłumi kroki

lepiej niż sumienie

drzwi stoją równo

każde z inną ciszą

za środkiem

w windzie

lustro oddaje mnie

bez pytań

i to jest

najgorsze

na chwilę

przykładam kartę

nie do swoich drzwi

jakby pomyłka

mogła mnie uratować

ale nic

nawet alarm

nie chce się odezwać

więc wracam

z numerem pokoju

w pamięci

jak z czymś

czego nigdy nie wolno

odnaleźć

a rano

pokojówka otworzy okno

strzepnie kurz

wyrzuci puste butelki

jak sny niechciane

i tylko zwiewna firanka

przez moment

będzie wiedziała

że ktoś tu

nigdy się nie obudzi