PO POECIE
Kiedyś pisałem poezję,
Teraz sam jestem tym wierszem,
Nie tworzę więcej sam siebie,
Żyję, choć chowam to, co przeszłe.
Porzucon pokój z instrumentem,
Wyciemniał całkiem przez apatię,
Czymże jest dusza bez zamętu,
Mickiewiczem bez atramentu?
Sam uderzyłbym w ten werbel,
Zrobiłbym to już z litości,
Lecz to, co męczy me serce,
Wynika tylko z naiwności.
Duży ten pokój, tak pusty,
Stoi z boku, zapomniany,
Niepomalowane ściany,
Wyślizgane i wyżarte.
Z nich zwisają pasożyty,
Obraz cały jest już zgniły,
Pustka, gdyby nie jej przeszłość,
Byłaby wierszem, nie poetą.
Komentarze (1)
Ten tekst nosi wiele cech typowych dla wczesnej, amatorskiej poezji („poezja szufladowa”), co może wywoływać wrażenie pewnej niedojrzałości czy przesadnego patosu. Zestawienie własnej niemocy twórczej z „Mickiewiczem bez atramentu” brzmi nieco naiwnie i pompatycznie. Formy archaiczne: „Porzucon pokój” czy inwersji typu: „Duży ten pokój” i „Obraz cały” sprawiają wrażenie sztucznego „upoezyjniania” tekstu na siłę, aby pasował do rytmu i rymu. Niekonsekwentny układ rymów a jednoczesnie niezły puls. Widać jednak w wierszu zalążki ciekawych pomysłów: "kiedyś pisałem poezję, / Teraz sam jestem tym wierszem”) oraz puenta o pustce, która stałaby się wierszem, gdyby nie bagaż przeszłości, mają w sobie niezły potencjał filozoficzny.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania