PO POECIE

Kiedyś pisałem poezję,

Teraz sam jestem tym wierszem,

Nie tworzę więcej sam siebie,

Żyję, choć chowam to, co przeszłe.

Porzucon pokój z instrumentem,

Wyciemniał całkiem przez apatię,

Czymże jest dusza bez zamętu,

Mickiewiczem bez atramentu?

Sam uderzyłbym w ten werbel,

Zrobiłbym to już z litości,

Lecz to, co męczy me serce,

Wynika tylko z naiwności.

Duży ten pokój, tak pusty,

Stoi z boku, zapomniany,

Niepomalowane ściany,

Wyślizgane i wyżarte.

Z nich zwisają pasożyty,

Obraz cały jest już zgniły,

Pustka, gdyby nie jej przeszłość,

Byłaby wierszem, nie poetą.

Średnia ocena: 4.5  Głosów: 2

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • piliery

    Ten tekst nosi wiele cech typowych dla wczesnej, amatorskiej poezji („poezja szufladowa”), co może wywoływać wrażenie pewnej niedojrzałości czy przesadnego patosu. Zestawienie własnej niemocy twórczej z „Mickiewiczem bez atramentu” brzmi nieco naiwnie i pompatycznie. Formy archaiczne: „Porzucon pokój” czy inwersji typu: „Duży ten pokój” i „Obraz cały” sprawiają wrażenie sztucznego „upoezyjniania” tekstu na siłę, aby pasował do rytmu i rymu. Niekonsekwentny układ rymów a jednoczesnie niezły puls. Widać jednak w wierszu zalążki ciekawych pomysłów: "kiedyś pisałem poezję, / Teraz sam jestem tym wierszem”) oraz puenta o pustce, która stałaby się wierszem, gdyby nie bagaż przeszłości, mają w sobie niezły potencjał filozoficzny.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania