Po przeciwnych stronach

Usiadłam na ławce cały czas patrząc na wyświetlacz komórki. Jest już 21:04 a Sebastiana dalej nie ma!

- Cholera! Czy on zawsze musi się spóźniać?! Przecież jestem jego dziewczyną! - powiedziałam do siebie.

Kilka minut później usłyszałam szuranie, po dźwięku można myło rozpoznać, że podejrzany obiekt jest blisko.

Wstałam gwałtownie.

- Sebastian? - jakaś część mojej podświadomości wiedziała, że to nie on.

Ktoś się zaśmiał i rzucił mi coś pod nogi. To było ciało! Nie zwracając uwagi na mordercę uklękłam przy nieruchomej postaci spodziewając się najgorszego.

- Twój Sebuś - jeszcze raz zarechotał - nie żyje.

Wstałam na chwiejnych nogach, wykonałam krok w tył. Jenak na darmo, zabójca był już przy mnie trzymając nóż przy moim gardle. Zaczęłam się szarpać ale w ten sposób tylko pogorszyłam sprawę. Ręce zaciskające się na moich ramionach zwarły się jeszcze mocniej. Krzyknęłam. A w zamian za to moją pierś przebiło srebrne ostrze.

- Co-co się dzieje..? - widzę mroczki.

- Niestety już się nie zobaczymy. Będziemy po przeciwnych stronach - znów ten psychopatyczny uśmiech.

Zsunęła się kurtyna ciemności a ja pogrążyłam się w jej falbanach.

~

Po przebudzeniu widzę swój pokój, pachnący tymi samymi perfumami.Moimi perfumami. Uspokoiłam się trochę.

- To był tylko sen - powiedziałam do siebie.

Jednak coś było inne. Niewyobrażalna jasność roztaczała się po pokoju. Również za oknem wszystko wyglądało podobnie. Wszędzie biel. Teraz zrozumiałam.

Umarłam.