Po to są właśnie jesienie

Po to są właśnie jesienie,

by splotły się nasze dłonie,

by koc nam ogrzał ramiona,

gdy w oknie zły wicher goni.

Gdy gaśnie dzienne olśnienie,

w kominku ogień zapłonie,

wtedy znikają przestrzenie,

bliskość jest naszym schronieniem.

Po to jest chłodu nadejście,

by wyjścia zmieniać w powroty,

by w ciszy, szeptem przy stole,

wyciszać letnie tęsknoty.

Za oknem mroczne tętnienie,

w pokoju – serc zjednoczenie,

wspólne, bezpieczne istnienie i ciche, czułe wtulenie.