Pociąg

Lokomotywa

potknęła się o chwilę,

a my

o siebie.

Twoja dłoń

na mojej piersi

była tylko poprawką losu,

jak przypis

do zdania o podróży.

Nie pachniało romansem,

raczej żelazem i snem,

a jednak

serce zrobiło się

nieprzyzwoicie ciche.

Trwaliśmy tak

sekundę za długo,

jakby świat

na moment zapomniał

jechać dalej.

I nic więcej.

Bo bliskość

nie potrzebuje fabuły.