pociąg który nie może odjechać

chcesz mnie ukarać

w ustach zacisnąłeś kamienie

które ciążą

wyrzutami sumienia

w pięściach już brak powietrza

napięte mięśnie

po końcówkę oddechu

tylko oczy zdradzają niedowierzanie

umysł zawinięty szczelnie

przez myśli

rozrywany na strzępy

zalewa jad

ułożę te buty raz jeszcze

umyję talerz

bóg przesuwa granice dorosłości

w gonitwie za odjeżdżającym pociągiem

łatwiej zgubić siły

niż upór