Pod gruszą

leżę sobie pod gruszą na zielonej trawie

zupełnie niczym nie martwię się prawie

świat gdzieś pędzi w hałasie goni za czymś stale

a ja w cieniu liści nie śpieszę się wcale

ciepły wietrzyk mnie muska słońce mocno świeci

czas leniwie płynie chwila wolno leci

pszczoła cicho bzyczy w białej koniczynie

cały żal i smutek w nieznane odpłynie

gruszka soczysta na mnie z drzewa spada

nikomu się z tego nie muszę spowiadać

telefon wyłączę daleko od świata

oto jest prawdziwy smak dzikiego lata

zamykam swoje oczy w marzenia daję nurka

wysoko na niebie płynie biała chmurka

mam swój mały kosmos spokój i poduszkę

nic mi więcej nie potrzeba

no chyba że gruszkę