Pod płaszczem uśmiechu

Uśmiechem dzień witałem, co w sercach ludzi ogień budzi.

Nieprzejęty życia pechem, pełny dobrych uniesień.

Z przyjaciółmi śmiałem się w głos, prowadząc rozmowy bez smutku i trosk.

Nastał Pożegnania czas i pobudki gwiazd, emocjonalny zjazd.

W mym sercu nastała jesień, jak pirania zjada emocje schowane w kieszeń.

Policzki zdobił płacz, gdy zrzucam uśmiechu płaszcz.

Gnijąc wśród szarych ścian, oddechu brak.

Smród starych spraw umyka, gdy w orzechu mnie zamyka.

Pijąc żal, niegodzien tych mian,

pytam się sam: „rano znów założyć mam płaszcz?”.