Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!

PODMROK

Rozdział 3

Rozdziła 3

Orszak żałobny ruszył spod kościoła wraz z pierwszym uderzeniem dzwona. Na czele szedł ksiądz. Trumnę niosło czterech mężczyzn. Trzech z nich rozpoznałem. Byli to opoje spod pijalni, teraz nie do poznania. Za skromną, drewnianą trumną podążali rodzice i rodzeństwo. Andrzej teraz opiekuńczo ściskał żonę. Anna, mimo śladów na twarzy po awanturze sprzed dwóch dni, zupełnie rozklejona, wtulała się w męża. Za nimi podążała cała wieś, wyśpiewując modlitwę prowadzoną przez duchownego.

Stałem na niewielkim wzgórku, obserwując żałobne wydarzenie. Nie chciałem, a może nie miałem tyle sił, aby konfrontować się z wybuchem rozgoryczenia Anny. Raz mi wystarczył. Nie mogłem jednak zupełnie zignorować wydarzenia. Ruszyłem, dołączając na samym końcu.

Te kilka dni były dla mnie ciężkie. Mocno męczyłem się w domu Pacułów. Rozpacz, która połączyła tę rodzinę w chwili tragedii, była dla mnie dziwną sprzecznością. Nie pasowałem tam. Musiałem się wyprowadzić.

Wróciłem do ruiny za wsią. To dało mi wyraźny oddech i lepszą perspektywę. Mimo niewygód dnia codziennego, tu czułem większy komfort. Nie musiałem odpowiadać w kółko coraz to nowym twarzom na pytania o wydarzenia z nocy, kiedy znalazłem ciało Maćka. O jabłoni, którą jak przez mgłę wspominali tylko starsi mieszkańcy, czy o kobietę, która doprowadziła mnie do drzewa. Specjalnie nie chciałem wchodzić w szczegóły aparycji śledzonej niewiasty, ale wielu dopowiedziało sobie, o kogo chodziło. Trafnie. To było dziwne, niezrozumiałe.

Te dni na odludziu zrodziły pewną decyzję. Postanowiłem odbudować dworek. Nie wiedziałem, czy chcę tu zostać, ale miałem intuicyjną potrzebę tchnienia w stare mury życia. Dowiedziałem się w pijalni, że człowiek, który budował pierwotnie dom na wzgórzu, wciąż żyje. Antoni, bo tak miał na imię cieśla, miał małą leśniczówkę przy lesie. Mimo sędziwego wieku wciąż był aktywny zawodowo. Wydawało mi się to znakiem tego, że idę we właściwą stronę. Zamierzałem go odwiedzić zaraz po pogrzebie.

Tymczasem kolumna dotarła do końca. Zmieniła swój kształt w krąg. Niepokojący, czarny dół nie kojarzył się z miejscem spoczynku. Żałobnicy cierpliwie dokończyli jedną z kolejnych pieśni i zaczął się właściwy rytuał pożegnania zmarłego. Modlitwa, kilka słów księdza i kolejno podchodzące osoby rzucające kwiaty na trumnę umieszczoną w ziemi. Tę rutynę przerwała tylko najstarsza siostra Maćka, Matylda, która zdążyła po chorobie dojść do siebie. Jej naturalny wybuch płaczu, kiedy zrozumiała, co naprawdę się dzieje, poruszył wszystkich mocniej niż całe kazanie i wspominki duchownego. Po złożeniu kondolencji mniej zainteresowane osoby opuściły cmentarz. Anna mocno trzymała córkę, próbując uspokoić dziecko. Jej rozpaczliwe zobojętnienie nie pomagało w tej czynności. Andrzej także nie wyglądał najlepiej. Stał wpatrzony w dziurę, która pozostała po jego synu. Przeżywał to w inny sposób.

– Niech będzie pochwalony – głos zza moich pleców był niestosownie pogodny.

– Dzień dobry. – Odwróciłem się w stronę księdza, który zaszedł mnie od pleców. Mężczyzna mocno po pięćdziesiątce wyglądał bardzo dostojnie.

– Pan jest tym nowym, prawda? – Wyciągnął w moją stronę rękę na powitanie. Uścisnąłem ją.

– Tak, jestem nowy w Porońcu.

– Przejazdem czy na dłużej?

– Nie jestem pewien, proszę księdza – odparłem po szczerym zastanowieniu.

– Dobrze, chciałem tylko się przywitać, a i tak, nie widziałem pana na kazaniu.

– Tak, pozwoliłem sobie pominąć uroczystość.

– Niewierzący?

– Skądże, może chwilowo w kryzysie, ale katolik.

– Rozumiem, tak czy inaczej zapraszam na kazanie w niedzielę. Chętnie poznam nowego parafianina, a i posłuchać informacji ze świata będzie mi bardzo miło. Człowiek tęskni czasem za cywilizacją.

– Postaram się.

Odszedł, skłoniwszy się. Patrzałem za nim jeszcze chwilę, a i on odwrócił się w połowie drogi do kościoła, próbując szybko mnie ocenić. Uśmiechnął się w dziwny sposób i po chwili zniknął w zimnych murach.

Spojrzałem w stronę rodziny Pacułów. Byli sami. Pocieszali się nawzajem w objęciach rozpaczy, próbując zrozumieć. W tamtej chwili nie potrafili. Potrzebowali czasu. Odwróciłem się w stronę wyjścia i podążyłem za ostatnim z uciekających postronnych żałobników.

***

Chata Antoniego znajdowała się poza obrębem wioski. Prosta, drewniana chałupa nie była najlepszą wizytówką umiejętności jej właściciela. Podchodząc pod dom, spostrzegłem ruch w oknie. Byłem przekonany, że gospodarz zauważył mnie wcześniej. Nie wiedząc, czego mogę się spodziewać, zwolniłem, aby dać mu szansę się pozbierać.

– Witajcie – przywitał mnie, wychodząc naprzeciw. Szczerze uśmiechnięty starzec wykazywał dobrą kondycję, żwawo truchtając w moją stronę.

– Dzień dobry. Pan Antoni? – zapytałem z szacunkiem do jego siwizny.

– Jaki tam pan. Antoni. Tu każdy każdego zna – ścisnął mi serdecznie rękę.

– Tak, na mnie mówią Magdeburczyk, choć mam na imię…

– Tak, tak, pan Magdeburczyk, miastowy, wiem. Wy jesteście ten nowy. Wiem nawet, co was do mnie sprowadza. Ale nie będziemy gadać na podwórzu. Zapraszam w skromne progi.

Podążyłem za dziadkiem do chałupy. W środku było przytulniej, niż wskazywałaby na to fasada. Wciąż był to styl surowej męskiej ręki, ale niektóre z ozdobnych elementów, jak piękne poroże na ścianie czy skóra dzika, nadawały mu pewien indywidualny charakter. Było schludnie i czysto. W kominku palił się ogień, przed którym leżał stary pies.

– Mamy gościa, Mamun – rzucił w stronę czworonoga. Ten podniósł tylko wolno głowę, spojrzał, po czym wrócił do leniwej pozycji.

– Spokojnie, nie bójcie się, nie ugryzie, zresztą nie ma czym. Siadajcie – wskazał miejsce przy stole.

Toporne krzesło okazało się bardzo wygodne.

– Gdzie ja to mam, gdzie ja to mam… – powtarzał, przeszukując dom. – A tak, jesteś!

Szedł w moją stronę z butelką. Rozstawił kieliszki i rozlał trunek. Popatrzył na moją zaniepokojoną minę.

– Spokojnie, to porządna piołunówka na spirytusie, nie jakiś tam samogon. Nie częstuję gości byle czym. Może potrzebujecie zagryźć?

– Nie, dziękuję, Antoni. Po prostu rzadko piję.

– A, tak, miastowy. – Uśmiechnął się. – Nie będę was torturował, ale obyczaj nakazuje.

– Tak, wiem – odpowiedziałem, uśmiechając się odruchowo.

Przechyliłem kieliszek razem z gospodarzem. Przyjemne ciepło rozpłynęło się po moim gardle. Antoni popatrzał na mnie wyraźnie dumny.

– To piołunówka, nie byle co.

Gospodarz chciał ponownie polać, pewien, że nie odmówię. Uśmiechnąłem się, zasłaniając kieliszek.

– Może później. Mówiłeś, Antoni, że wiesz, po co do ciebie przychodzę.

– Tak, bardziej się domyślam niż wiem na pewno. Ciężko jednak nie dodać dwa do dwóch.

– To rzeczywiście oczywiste – przytaknąłem po krótkim zastanowieniu. – Będziecie w stanie dla mnie odbudować dom na wzgórzu?

– Myślę, że będę. Co prawda mam już na karku parę wiosen, ale jeszcze rok temu klepałem stodołę u Baranów. Wasze zadanie jest trochę bardziej wymagające, ale umiejętności pozostały, tylko sił czasem brak.

– Tym się nie przejmuj, pomogę. Kiedy możesz zacząć?

– Choćby od zaraz, ale na początek trzeba zrobić pomiary, zdobyć materiał i…

– Tak, to zostawiam tobie, organizację też. – Położyłem na stole spory mieszek z monetami. – To zadatek na start. Jeśli będzie potrzeba więcej pieniędzy, to mi to powiesz.

Antoni zerknął ze zdziwieniem na rozsypane złote monety.

– Toż to za dużo na start.

Takiej reakcji oczekiwałem. Utwierdziłem się w przekonaniu, że znalazłem właściwego człowieka.

– Rozliczeniem zajmiemy się później. Zależy mi na czasie i dobrej robocie.

– No to stoi. – Antoni z uśmiechem napełnił ponownie kieliszki.

Nie odmówiłem. Przechyliłem szkło, domykając transakcję.

Wstałem od stołu, natrafiając na jego pytający wzrok. Gdzieś głęboko pod siwymi brwiami dostrzegłem skrywaną przenikliwość.

– Coś jeszcze? O czymś zapomnieliśmy?

– Nie, skądże. Tylko spokoju mi nie daje pewne pytanie. Ale to może się panu Magdeburczykowi wydać nachalne.

– Jestem Piotr – sprostowałem, patrząc na niego dłużej.

Czekałem na pytanie w ciszy. Zrozumiał.

– No bo, Piotrze, zastanawiam się, dlaczego ten dom?

– To nie twoja sprawa, Antoni. – Szarpnąłem nerwowo klamkę. – Faktycznie, to nie twoja sprawa.

– Wybaczcie, wybaczcie. Moja głupia ciekawość. Bezczelność. Chodzi tylko o to, że dość dobrze znałem poprzednich właścicieli. Byłem ciekaw, kto przejmie po nich schedę.

Zatrzymałem się w progu. Wygląda na to, że cieśla rozgrywał ze mną jakąś grę, której do tej pory nie zdołałem zauważyć. To nie była potyczka z wrogiem.

– Poprzedni właściciele?

– No tak, no tak, dom stoi pusty od trzydziestu lat. – Napełnił oba kieliszki.

Chciałem zachować pozory obojętności, szukając jakichś przewag, ale mój rozmówca wydawał się wiedzieć, że ich nie mam. Zamknąłem drzwi i dosiadłem się do stołu.

– Ciężko komuś zaufać, zacząć w nowym miejscu nowy etap. Zostawić za sobą przeszłość. Wiem to. – Westchnął.

– Do rzeczy, Antoni.

– Ci ludzie to była para, młode małżeństwo z Warszawy. Mieli pieniądze, obycie, klasę, jak to się przyjęło mówić. Ale coś się za nimi ciągnęło. Widzicie, Piotrze, nieraz nie wystarczy zmienić miejsce. Błędy tkwią w nas, w nas samych. On był pisarzem. Ona pielęgniarką, Żydówką. Nazywali się Połomniccy, czy jakoś tak. – Zerknął na mnie. Nie wiem, czy zdołałem ukryć poruszenie. – Było jak wszędzie, na zewnątrz poukładani, w swoich murach bywało różnie. Bóg nie naznacza szczęściem przez urodzenie. Daje wolną wolę, to tyle.

– Tobie też dał?

– Mnie, no cóż, tak. Kiedy poznałem Połomnickich, moja żona Asia, Joanna, jeszcze żyła. Kiedy skończyłem budować ten dom, leżała w grobie od pół roku. Choroba. Czy to jest wolna wola? Nie wiem. Nie, jeśli patrzymy na swoje życie. – Przechylił samotnie kieliszek. – Nie opuściłem jej od trzydziestu lat, choć ona to zrobiła. Powiedz mi, czy to wolna wola?

– Nie wiem. Raczej niesprawiedliwość, kara za błędy, których nie popełniliśmy…

– Może. Może lekcja, którą musimy odbyć. Nie wiem, nie powinniśmy wiedzieć. – Napełnił kieliszek. – Dziś zaszczytu nauczania dostąpili Pacułowie. Jutro ktoś inny. Nikogo nie ominie, nikt nie jest wyjątkowy.

– Kiedy znalazłem Maćka pod jabłonią, wyglądał, jakby się uśmiechał…

– Tak, dla niego to szczęśliwy koniec aż do kolejnego cyklu…

– Cyklu?

– Tę jabłoń, o której mówiłeś we wsi, też widziałem. Tylko raz. Po śmierci Asi błąkałem się po wrzosowiskach bez celu. Może go miałem, ale zrezygnowałem, chyba, nie pamiętam... – Zamyślił się. – Mój dziadek opowiadał mi, że to drzewo już za jego czasów było stare i że pochłaniało ludzką energię, emocje, żywiło się nimi. Stare zabobony.

– Dobrze, ale co ma to wspólnego z Połomnickimi? – odsłoniłem się.

– Ciągłości, ciągłość grzechów przeszłych, zapomnianych. Połomnicki ich też nie widział.

– Mój Boże, czy możesz jaśniej? – mimowolnie wychyliłem trunek.

Popatrzał na mnie ze zdziwieniem, jakbym zwrócił się do niego w jakiś zagadkowy sposób. Był już lekko wstawiony, a jednocześnie wciąż bardzo trzeźwy. Ciężko to było wytłumaczyć.

- Czy mogę? Pewnie tak, tylko nie wiem co ci umyka. - Podał mi piołunówkę.

- Połlomniccy, co się stało?

- Kiedy ona zaszła w ciążę okazało się że w ciąże zaszła też inna kobieta we wsi. Urodziły się dwa zdrowe pacholęta. Było o tym głośno. Po tym Połomniccy zniknęli. Nikt nie dochodził co się z nimi stało. Po prostu zniknęli. Byli obcy, od początku do końca.

- A kobieta? - pomyślałem o liście.

Spojrzał zdziwiony.

- Jaka kobieta?

Zrozumiałem że i mi alkohol odbiera kontrolę.

– Nieważne. Muszę się zbierać. Dziękuję, Antoni. – Dźwignąłem się ciężko, opierając się o stół.

– Z Bogiem – uśmiechnął się starzec. Teraz wyglądał tak, jak go widziałem na przywitaniu.

– Naciskając klamkę i zerknąłem na niego.

– Będziemy mieli czas, będziemy mieli czas – powiedział.

Wyszedłem i zamknąłem drzwi.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania