/podróż
zatonął w popiole
blady
i niezrozumiany
zgubił klucze
gdy upadał
choć byliśmy
tacy sami
przez płaczu
grzechów i szarości
płynął oceany
tak jak w bajkach
myślał że wszyscy
na końcu
wygramy
zatonął w popiole
blady
i niezrozumiany
zgubił klucze
gdy upadał
choć byliśmy
tacy sami
przez płaczu
grzechów i szarości
płynął oceany
tak jak w bajkach
myślał że wszyscy
na końcu
wygramy
Komentarze (3)
Piękny, naprawdę piękny i dający do myślenia wiersz.
Mętlik→Ładny wiersz. Jakże często, gubimy się we mgle, dodatkowo gubiąc klucze, do drzwi,
które nas wyzwolą.
Lepiej mieć zawsze ''zapasowe""
Faktycznie. Nie wszyscy wygramy na końcu... na początku.... tak sądzę – myśląc poza czas.
Pozdrawiam:)→5
Mogła by być puenta nieco mocniejsza, ale bardzo ok wiersz.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania