podróż w tę i z powrotem

jak przez igłę przewlec nitkę

zbyt krótkie dni

przeciskane przez wąskie drzwi

kuszony kolorem kasztanów

twoich włosów wokół dłoni

przy niezapomnianych nocnych chwil

wychodzę z siebie staję nagi

chwyciłaś mnie na wyłączność

zgaszona nadzieja bo świat

będzie jedynie prywatny jak linie papilarne

otacza bezsilności czas

otwiera zamyka powieki jak drzwi

kolorem czerwonym zachodu słońca

jak w winie wykąpani

zapadamy w otchłań kosmosu

lub jakiejkolwiek galaktyki

niedaleko Helios centrum

uderzeniem gorąca

czekolady pieszczeniem podniebienia

wybucham lawina w twoim urządzeniu