Podróżnik

w wielkim atlasie geograficznym marzeń

oprawionym w skórę ze złotymi literami

grubym i ciężkim jak księga rachunkowa

na tytułowej stronie jest ciekawa wskazówka:

zamknij oczy i palcem wskaż miejsce, które

chcesz zwiedzić, nie wychodząc z domu

zwabiony obietnicą przygody, żądny skarbów

wertujesz karty i ciach wskazujesz lokalizację

lupę przykładasz do oka, żeby odczytać

nazwę mieściny: Niebyło u ujścia rzeki Nigdy

w drogę! jeśli przebrniesz przez gęsty las,

pełen zakapturzonych łotrów i wyjących wilków,

ujrzysz gród średniowieczny z obronnymi

murami, porosłymi gęstym bluszczem

przywitają cię kruki krążące nad głową

a łucznicy poczęstują płonącymi strzałami

straże złapią za fraki i powiodą do lochu

przykują łańcuchami i zostawią w ciemności

na pożarcie głodnym szczurom, a karaluch

z włochatym pająkiem tylko okiem łypną

wtem atlas zamyka się z hukiem łup

aż kurz wzbija się pod sufit, a ciekawski

globtroter ze smutku pociąga nosem chlip

i łzy ociera, by za chwilę głos z siebie wydobyć

„A niech to, na strychu w starym kufrze

jest plan mitycznej zaginionej Atlantydy,

kompas, bukłak na wodę i skórzane trzewiki.

Ahoj moja przygodo! Ze śpiewem marsz!”