Podziękowania

Chcę podziękować. Ale nie tak, jak każdy autor, nie chcę teraz dziękować moim bliskim, osobą z wydawnictwa i czytelnikom. Bo w tym momencie nawet nie wiem, czy w ogóle wydam kiedyś coś swojego, co uchodzi za moje marzenie.

Nie teraz.

Teraz chcę podziękować moim postacią.

Moi Drodzy,

chcę wam podziękować. Za to, że powstajecie w mojej wyobraźni. Za to, że opowiadacie swoje historie, które ja spisuję literami. Za to, że ze mną rozmawiacie, że jesteście i pomagacie mi w momentach, w których jest mi źle. Za to, że pozwalacie spisywać mi waszą przeszłość. Za to, że często dzielicie się ze mną sekretami. Za wszystko! Po prostu dziękuję Wam, że jesteście. Bez was nie byłabym tym, kim jestem teraz. Jesteście dla mnie jak ktoś bliski, przyjaciel, siostra, brat. Jesteście nie tylko kukłami, grającymi przedstawienie wyreżyserowane poprzez moją wyobraźnię, ale osobami, charakterami, które od początki mają imiona, nazwiska, przeszłość i teraźniejszość. Od początku myślę, że znam was na wylot, a jednak później okazuje się, że wcale nie. Poznawanie was jest fascynujące. I podziękowania te są kierowane również do charakterów, które są w mojej głowie, ale jeszcze mi się nie pokazały, nie zdradziły mi swej historii. Mimo, że was nie znam, wiem, że jesteście cudowni. I Wy wszyscy, ci, którzy wystąpili w opublikowanych przeze mnie tekstach, jak i ci z Was, których historie jeszcze nigdy nie ujrzały światła dziennego, dziękuję Wam z całego serca za czas mi poświęcony. Wiedzcie, że bardzo Was kocham. Nawet tych, którzy grają złe charaktery, albo tych, którzy występują w moich tekstach jak statyści w filmach, tak jednorazowo.

Czy brzmię jak wariatka chora na dwubiegunowość, lub jakąś inną rozdwojoną jaźń? Owszem. Aczkolwiek nic na to nie poradzę. Taka prawda!

Dziękuję.