Poemat Walki cz. I/III

Na skarpie gdzieś, w ciemnym lesie siedział jegomość.

Pytał księżyc, lecz nie było odpowiedzi.

Dlaczego muszę to ja, cierpieć?!

Czemu tu nie ma ze mną, nikogo?!

Pławił się w swej rozpaczy, bez przerwy mówił.

Tłumaczył ile to zrobił dla innych ludzi.

Ile winni są mu pierwsi, a ile drudzy.

Na samo życie, też, gorliwie skarżył się.

Księżyc oburzył się, przemówił więc.

Głupiś jest, żałosny.

Winisz wszystko i wszystkich.

A myślałeś czasem tak?

Żeś to Ty jest winien?

Zamknął się, zamilczał.

Smutnej prawdy nie dopuszczał.

Duma obróciła te słowa w żart.

Winił dalej cały świat.

Zapłacz, lecz co Ci to da?

To tylko kolejna łza.

To niemy krzyk bezradności.

Czy przyniesie lepsze dni?

Zmieni boleści w sen?

Sprawi, że Twój następny wdech będzie mieć większy sens?

To jest poemat walki, nie ma w nim empatii.

Jesteś tylko Ty.

Chcesz bajki, włącz kasetę.

Udawaj, że nic się nie dzieje.

Lecz gdy dobiegnie końca piękny film.

Będziesz dalej tylko Ty.