Poeta

Ciemność władzę nad krajem przejmuje;

Tylko księżyca został blask w jej ohydzie;

Deszcz muzykę swą komponuje;

Przez bruk miasta poeta idzie.

Dzień i noc tu jednakowo są ciemne:

Rządzi kłamstwo, onoż w ludzi umyśle -

Ślepi, nie widzą otchłani podziemnej…

Patrząc w niebo samotnie poeta myśli.

Nie płacze, chociaż pragnie wyleć łzy suche -

Łkań nie słuchać w tym wrzasku ciszy,

Nikt nie pojmie i wyrazu skruchy.

Jednak chwyciwszy pióro poeta pisze.

Ma głos i flet, ale mu zabroniono,

Duszę nożem przebito - czuje ból wilczy.

Wylewa na papier własną krew - wersów łono.

Ziemia drga, Bóg płacze, poeta milczy…