Poezja mroku

Znów dla mnie przestało świecić słońce

Było takie piękne, jasne i gorące

Nade mną zbierają się czarne chmury

Czuję że ten świat znowu staje się ponury

Samotność i pustka od dawna mi doskwiera

Czuję, że moja chora dusza powoli umiera

Dlatego wciąż jestem w głębokiej depresji

Już chyba nie wyjdę z tej dziwnej opresji

Całe moje życie miało być zupełnie inne

Lecz marzenia są ulotne jak myśli niewinne

A może po prostu nie pasuję do dzisiejszego świata

Gdzie człowiek człowiekowi wilkiem a brat bije brata...