(PoG2dS) Arbuz i Rzepa

Arbuz i Rzepa w niedzielny poranek udali się na hipodrom.

— Arbuz, wiesz, co to pojazd synowy?

— Szynowy — z uśmiechem poprawił Arbuz.

— No przecież mówię synowy.

Rzepa wydawała się nie rozumieć i żeby przewekslować rozmowę na inne tory, zaczęła Arbuzowi pochlebiać, że taki atrybutywny, po prostu jedyny w swoim rodzaju. Arbuz nie zwracał na to uwagi; spostrzegłszy tropy żółwia, zaczął szczurkować. Obudził się w nim herpetolog.

— Arbuz, czy teizm jest utopijny? — na takie pytanie nie wpadłby nawet autor scenariusza. A jednak pojawiło się jak migawka, jak porażenie sobotniej nocy, jak ból promieniowy.

— Nie bardziej niż pozytywizm. To dwie strony tego samego medalu. Jeśli miałabym coś zakomenderować, zalecam liberalizm mikroekonomiczny. Wypraktykowany sposób, żeby nie kupować ideologicznego szajsu. Masz jeszcze jakieś pytania, Rzepa?

Rzepa chciała zapytać o ługowanie, ale ugryzła się w język. Zamiast tego przełączyła percepcję w tryb wizyjny, który trwał dobrych pięć minut; gdy się ocknęła, wieszczyła numery wygranych koni i powtarzała:

— Siedem! Jedenaście! Synowy!

— Szynowy — odruchowo poprawił Arbuz, obstawiając tor trzeci.