(PoG2dS) - Szkiełko i oko

Na zapleczu apteki miała swój magiczny świat. Udało jej się wyprocesować ten lokal i urządzić na potrzeby swojej profesji. Wypieszczone z aptekarską dokladnością, robiło wrażenie.

Rdzeniem tego miejsca, był stary dębowy stół, odziedziczony po przodkach. Stały tam przedziwne naczynia: kolorowe butelki, zlewki, kolby, wagi, mikroskopy, palniki i mosiężne moździerze. Mniejsze i większe.

Ona, niczym aktorka grała tam główną rolę. Zawsze pierwsza, nigdy druga. Dojrzała za szybko i zamknęła się w klepsydrze świata barwionego ciemną malwidyną, seledynem luny zsyłającej marzenie u zmierzchu miłości. Pachniała morzem i saletrą, a jej oczy jak fluoryt zmieniały barwę i patrzyły długo i przenikliwie. W samoobronnym zaczajeniu, empirycznie i z nabożeństwem szeleściła kartkami życia. Dokładnie operowała liczbami, by zesumować każdy dzień. Ważyła elementy oczyszczajacego wstydu i zapładniającego zaciekawienia. Była też eteryczna jak srebrno, jak liliowe ziele tymianku o wąskich łodyżkach i żałośnie podkurczonych listkach. W zamkniętych bielach ścian, najlepiej wychodziło jej bezszelestne krzątanie się pomiędzy zapachami. Najbardziej odurzał etanol swoją charakterystyczną wonią. Służył do dezynfekowania sprzętów i szkiełek mikroskopowych. Każde było przecierane z namaszczeniem tą bezbarwną cieczą, by potem kreskować pipetą po nich wzory. W szklanych menzurkach z olejem, w których na dnie leżał srebrny florin, zanurzała lulkowe liście. Na bazie tej mieszaniny, na parapecie rozkwitała piękna trzykrotka. Roztapiając myśli w ciszy, nasłuchiwała jak blady wosk topiąc się, syczał i skomlał. Nic sobie z tego nie robiła, tutaj była jak skała, niewzruszona jak karcynoid - wolno, ale z dokładnością umiała tezauryzować wyniki swojej pracy. Po to, by ogłaszać osiągnięcia w fachowych czasopismach. Nagłówek mocno bił po oczach naukowców, a ich masa bentamowa kurczyła się z każdym kolejnym artykułem, opisującym przebieg i wyniki badań naukowych. Taki kolos był przemyślany i poparty faktami. A końcowy efekt zwieńczał dzieło i zaskakiwał tajemniczym podpisem autora... Jaskiniowiec. Nikt nie wiedział kim jest?

Śmiałkowie próbowali rozgniwać ten stereotypowy umysł. Jednak nikomu nie udało się dotrzeć, do tego misterium wyczarowanego ze średniowiecznej alchemii.