(PoG2dS) → Łabędzi Śpiew

Rektor Biedroneczka

(gdyż na plecach kropkowany)

uniwersytetu elektrycznego Siemens Turbo Piorun,

często próbuje śpiewnie cyceronować

o jajkach, bombach jądrowych i przyroście ludzkości.

Trudno mu się dziwić, że taka z niego aria elokwentna,

skoro ma nadzwyczaj sprawnie, działający, epidydymis.

Na szczęście, chociaż w tej profesji, endemizm

lubi pomocnie korespondować z zasięgiem słyszalności,

gdyż przeważnie poza obręb uniwersytetu,

płomienny pieśniarz, nie wychodzi.

Ponadto uwielbia rozkloszować wybujałe ego nad sobą.

Wicie się na wszystkie strony owej przypadłości,

bywa – wcale nie tak jednostkowo – męczące.

Pozytywnie nastawieni wierzą,

że to tylko sfiksowana, niegroźna tymczasowość

Niedowiarki uważają nieco inaczej.

Że to tylko nic nie znacząca,

miniaturka aureoli samouwielbienia, nad jego głową.

Jednak są i tacy,

którzy lubią w jego kierunku,

wyrzygiwać, niestosowne słowa...nah

bardziej niestosowne.

Bo ogólnie mówiąc, taki jakiś jest nieswojski,

w swojej działalności.

Lubi na przykład poszywać ludzkie szkielety,

wełnianym ciałem, który nazywa: trupi tweed.

A wiadomo to, skąd owe konstrukcje bierze.

Tym bardziej, że studentów coraz mniej.

Mało kto jednak wie, że ów ma w sobie,

podwyższony cholesterol,

Zatem wcale biedaczek, tak lekko w życiu nie ma,

gdyż w związku z tym,

choruje na wściekliznę przedsionków serca.

Ów mięsień, póki co, sobie stuka – puk puk,

ale właśnie przestał,

bo zamiast zażycz pod język,

to postanowił nitroglicerynę zatrzymać w ustach,

niczym w buteleczce, radośnie podskakując

i choć niewyraźnie, łabędzi śpiew, pogwizdywać.