Pogląd na zamek na hasło

To, co mam, to siebie bez dwóch zdań.

Gdzieś chciałam ciebie w tym osadzić.

Nie w chłodzie, lecz w wolnym powietrzu,

gdzie prawda nie musi się tłumaczyć.

​I być, wybrzmiewać ciszą lub zimnym gestem,

bez obietnicy jutra — że będzie, czy cokolwiek wróci.

Lecz ty nie masz takich kluczy

tam, gdzie pion nie szuka już oparcia,

a zamek jest na hasło.

​Nic nie musi być w przyszłości.

Bez wspólnego tarcia, tanga dwóch stron.

Już nie szukam sensu.

​Odpuszczam.

Mam to w poważaniu, nic na siłę.