Pogoda

Siedząc na parapecie w jesienny dzień,

postanowiłam opisać coś,

co nie nadaje się na wiersz,

ale jest.

Myślałam dość długo jak zacząć,

choć pomysłów w mej głowie,

nie było mało.

Szukając za oknem czegoś ciekawego ,

wpadłam na pomysł o opisaniu tego,

co było mej osobie znanego.

Wtedy nasunęła mi się pogoda,

była szklana, smutna i deszczowa,

a na samą myśl ,

czułam się dziwnie przygnębiona.

Promyki słońca próbujące się wydostać,

szeptały do mnie ciepłe słowa,

a ja stałam i słuchałam ,

jakby w transie pozostawiona.

Następne były liście ,

wirowały wokół mnie i tańczyły,

niczym słowa rzucane na wiatr,

nic nie znaczyły.

Pozostałości wolę jednak zostawić nieopisane,

bo co kogo obchodzić będą,

puste drzewa,

szare domy,

i wichury nieokrzesane.