Pogoda ducha.

Był lekki monsun, zacierał kontury

od strony ściany i framug.

Skoro próg zaczęły porastać fontanny,

pozostawał wietrznie na zewnątrz,

jak barykada.

Jak wilgoć wkradająca się przez nieszczelne okna,

do samego szpiku.

Zobaczył.

Poznał.

I przepadł.

Na tysiąclecia zamieniając się w osad,

drażniąc jej kubki smakowe.

Dopóki ona również nie zaczęła zanikać,

zmieniać położenia.

Tam pod oknem znalazła grzejnik

i krótkie wytchnienie,

które nie miało nic wspólnego z tamtym.

Stało się poza, więc przytuliła policzek

do ściany i wsiąka. I tli się, żarzy.

Aż nastanie ósma dziesięć.

Dwudziesta trzecia zero siedem.

I zanim.