Pogoń

Biegłem za czymś

co miało twarz szczęścia

i buty szybsze od moich

Teraz siedzę.

Krzesło jest prawdzie.

Podłoga też.

Nie przepraszam już okna

za to, że patrzę.

Nie tłumaczę deszczowi

że jestem mokry.

Jestem tutaj.

To dziwne miejsce...

własne życie.