Pogórze

W szepcie! wzgórz bezleśnych

– chaos horyzontu łzy roni!!!

Pogórze...

śni burzami duszy, ach, rozdartą!

Wieża wzbija westchnienie???

Patrzy na jezioro, fale serca miażdżą w ciszy...

Skały szepcą legendy kamienne – ból!

Łuk: brama zgubionych marzeń!!!

Skałki jak rany krwawiące...

Wiatr gra pieśń miłości, co pali, nie minie nigdy!!

Cmentarze drżą echem wojny – krew!

Miejsca, gdzie ziemia święta płacze ofiarami...

Drewniane kościoły modlą się w agonii milczenia???

O dusze złączone w piekle bólu!

Dwór budzi nuty wzruszeń – łzy nut!!!

Muzeum, koronki jak perły smutku...

Centrum: symfonia serca eksploduje!!!

Park szumi wiecznością, ach, nadzieja w chaosie...

Abstrakcja marzenia wiruje: nostalgia!!!

Ból??? Nadzieja czysta

– wir emocji nieujarzmionych!!

Pogórze, matko wzruszeń dzikich...

W tobie dusza kwitnie w złocie krwi i blasku!!!