Pojednanie

Ze swoim cieniem się pojednałam

W umyśle i sercu coś zrozumiałam

Jestem idealna i zawsze byłam

Tak strasznie bolało, gdy w to nie wierzyłam

Spojrzałam w swój mrok bardzo głęboko

Zawiesiłam na każdej duszy rysie oko

Przyjrzałam się swojej istoty pragnieniu

Ja już nie chcę dłużej żyć w rozdzieleniu!

Za rękę ze sobą i z ręką do świata

Uchylam okno serca zamknięte przez lata

Sobie samej dostępu do niego odmówiłam

W ogromnej samotności i lęku byłam

 

Już wiem, czego my potrzebujemy

Za czym wszyscy tęsknimy

Czego najbardziej na świecie chcemy

Jesteśmy jednym oceanem życia

Ta wiedza w logice nie ma pokrycia

Pragniemy kochać i być kochani

Zwątpiliśmy, że można to mieć za nic

Chcemy być prawdziwi i pełni czucia

Ale boimy się w sercu ukłucia

 

Pytanie do ciebie, drogi człowieku

Czy dalej chcesz żyć w lęku wieku wieków?

Ludzie, co ranią, nie ranią, bo jesteś nic nie warty

Ranią, bo ich zmysł czucia jest dawno martwy

Czy z powodu tych lunatyków uschniesz bez miłości łyku?

 

Ja odwracam się tyłem do tego

Wycofuję swoją uwagę od złego

Wybieram miłość, czułość, spełnienie

Będę zapuszczać swojej wiary korzenie!

Życie jest piękne, gdy w prawdzie stoję

Swoją energią siebie ukoję

Łączę się z drugim otwartym sercem

I nie trzeba już nic więcej...

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania