Pojednanie
Ze swoim cieniem się pojednałam
W umyśle i sercu coś zrozumiałam
Jestem idealna i zawsze byłam
Tak strasznie bolało, gdy w to nie wierzyłam
Spojrzałam w swój mrok bardzo głęboko
Zawiesiłam na każdej duszy rysie oko
Przyjrzałam się swojej istoty pragnieniu
Ja już nie chcę dłużej żyć w rozdzieleniu!
Za rękę ze sobą i z ręką do świata
Uchylam okno serca zamknięte przez lata
Sobie samej dostępu do niego odmówiłam
W ogromnej samotności i lęku byłam
Już wiem, czego my potrzebujemy
Za czym wszyscy tęsknimy
Czego najbardziej na świecie chcemy
Jesteśmy jednym oceanem życia
Ta wiedza w logice nie ma pokrycia
Pragniemy kochać i być kochani
Zwątpiliśmy, że można to mieć za nic
Chcemy być prawdziwi i pełni czucia
Ale boimy się w sercu ukłucia
Pytanie do ciebie, drogi człowieku
Czy dalej chcesz żyć w lęku wieku wieków?
Ludzie, co ranią, nie ranią, bo jesteś nic nie warty
Ranią, bo ich zmysł czucia jest dawno martwy
Czy z powodu tych lunatyków uschniesz bez miłości łyku?
Ja odwracam się tyłem do tego
Wycofuję swoją uwagę od złego
Wybieram miłość, czułość, spełnienie
Będę zapuszczać swojej wiary korzenie!
Życie jest piękne, gdy w prawdzie stoję
Swoją energią siebie ukoję
Łączę się z drugim otwartym sercem
I nie trzeba już nic więcej...
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania