Pokłótnik

Dwóch ich było przy stole,

na którym wino już stało,

kilka pękatych butelczyn —

widać, że poszli na całość.

Byli obaj bardzo zawzięci

i różnic było w nich wiele.

Jeden troszkę przygruby,

drugi — tyczka, chudzielec.

Trzeci, brodacz spokojny,

o tuszy takiej pomiędzy,

siedział przy stole obok,

cichy, wręcz pominięty.

Dwóm, co pić już zaczęli,

języki nabrały giętkości.

Tematy zaczęli gmatwać,

zamiast je raczej uprościć.

Religia, przyjaźń, ich żony,

kto jakiej sprawie oddany.

Zaraz na siebie tu krzyczą

i walą po stole pięściami.

Kłócili się z dwie godziny,

aż im w gardłach zaschło.

Ale no przecież nie można

robić sobie wciąż na złość.

W końcu złapali konsensus,

chwaląc się wzajem po sufit.

Doszli wspólnie do wniosku:

jest dobrze, trzeba się upić.

Ale gdzie jest ten węgrzyn?

Jakby pod ziemię się zapadł.

Puste butelki były pod stołem

i jakiś brodacz tam chrapał.

Morał z tego macie tu prosty,

nauka stąd płynie najgłębsza:

gdzie dwojga kłótnia zażarta,

tam trzeci pić może na sępa