pokój

w płonącym pokoju

nie ma klamek

okna spowija gęsta łuna

dymu złożonego z myśli

a światło wychodzi na spacer

bezpowrotnie

w płonącym pokoju

każda próba istnienia

zadaje ból oczom

które już od dawna

nie chcą widzieć świata

w płonącym pokoju

radości już dawno nie ma

smutek wdziera się siłą

w każdą część ciała

boli

i pali jak rozżarzony metal

w płonącym pokoju

gdzieś w kącie leżą

rozrzucone

popioły nadziei

rozdmuchane oddechem

pożaru cierpienia

w płonącym pokoju

mieszka pustka

czy to zawsze było jej imię

tej która teraz leży skulona na łóżku

w tym płonącym pokoju