pokój z widokiem na pustostan

prowizoryczny dach. falista

blacha straszyła ścięciem głowy,

kiedy wietrzysko z nią igrało,

a nieopodal snuł się człowiek.

dach piękniał zimą - śnieżny image

tuszował braki, niczym make-up.

a wiosną koty marcowały,

że aż bębenki chciały pękać.

dom okalały dzikie chaszcze -

łowiecki rewir dla tych kotów.

a dzikie jabłka się walały

w trawie - pod zwichrowanym płotem.

latem widziałam o zachodzie,

jak z tego dachu - prowizorki,

słońce mościło sobie łoże;

i powlekało czystym złotem.

a dzisiaj przyszli, rozebrali

i tylko komin, niczym kikut

światu się, oknu memu żali,

że właśnie stracił rację bytu,

że sterczy sam, a słońce spadło,

zaległo na betonie - nisko.

straciły koty dach nad głową,

a złota tarcza - przytulisko.

spoglądam z okna, szukam związku

między kominem, dachem, słońcem...

już wiem! to wielka waga złota

przygniotła krokwie i falistą.

i teraz gwiazdy zajrzą, księżyc -

nowa sceneria. samo życie…,

wiem też: nie wolno nam żałować

tego, że trwaliśmy w zachwycie -

złoto na stali, koci koncert,

aromatyczne dzikie jabłka…

mijają, ustępując miejsca

gwiazdom, by trwały do ostatka.

https://zapodaj.net/plik-0xChh9o35a