połamania nóg

raz jeszcze, potknięciem

o próg, gdy nim krok -

niczego nie słyszę

i ślepo, omackiem i w głąb

jestem i siebie kołyszę.

raz jeszcze, na bis słaniam się

i w siebie chwiejną upadam...

a chciałabym stać się, choć niech,

by więcej już nie upadać.

więc wiersz. raz jeszcze, lecz wiersz

nie ze słów łamanych tym razem

czy mną? czy to o mnie?

ty wiedz -

nim nie upadnę,

wpierw wstanę.