poległe rękopisy

cóż z tego że życie otwarte jest

na oścież skoro ból

okazał się być silniejszy

od milczenia

co z tego że czas wyłamał sobie

sekundnik żeby wolniej płynąć

po drugiej stronie jutra

czeka zmęczony prorok

jego usta złożone do modlitwy

wypowiadają nieznane nikomu myśli

obce przyrzeczenia

nieznajome ciała

z wydrążonym wnętrzem

pierwszy lepszy krok

będzie powrotem do człowieczeństwa

odrodzeniem się najbliższej gwiazdy

czarnej z miłości do słońca

powracam choć przejezdny strach

napisał moim sercem

kolejny zbawiony poemat

choć świt próbuje wskrzesić

poległe rękopisy

odrodził się w nas przypadkowy włóczęga

jego stopy wiodą za krawędź

niedomkniętych ust

zanim staniesz się wiecznością

podaruj mi krztynę swojego snu