Polichromia

Na fasadzie blady liść paproci,

wątły i wykruszony,

co wciąż jeszcze przywołuje,

jak echo,

zapach piekarni, stukot kopyt,

śmiech dzieci gdzieś za straganem

Teraz obok tylko cegła

obdarta z imienia,

dziury po kulach tworzą alfabet

nie do przeczytania,

a okna zieją czernią węglową

wypalonych pokoi

Jeszcze można dostrzec w zakamarkach

ślad pędzla - złotą linię,

która drży, jakby wstydziła się ruin,

jakby broniła resztek dawnej niewinności

I tylko wspomnienie

łączy ornament i gruz,

jakby oba należały

do tej samej historii