Polne.

Jesteśmy uroboros, połykamy dym i wypuszczamy tęsknotki,

które, choć nie wyrosły jeszcze ponad łóżko,

zbliżają nas do siebie.

Ty - oparta o chłodną ścianę, na balkonie,

otoczona piórami, kiedy ja jestem zieleń.

Ogród, gdzie wciąż kwitnie krwawnik,

choć przecież siałaś tam mak.

Ja - stający się niebem, skoro nie mogę już

patrzeć ci w oczy, a ziemia wokół ciebie,

jest twarda, niemalże wydeptana przez ptaki.

Ogród, gdzie wciąż kwitnie krwawnik,

choć przecież siałem tam mak.

I nic już nie wiemy, jednocześnie

mając pewność siebie.

Nawzajem.

.

.

.

Z cyklu: Kwietnie.

Styczeń, roku w którym wszytsko się zaczęło. Ponownie