Polowanie z Falkonem na ramieniu

Jest drapieżnik, musi być też ofiara. On nigdy nie odpuszcza. Taki wierzyciel nie ma litości, ani nie uznaje pobłażania. Wzbudza raczej zażenowanie i litościwy uśmiech. Taki ma instynkt i nie ma na to rady. Tylko w kącikach ust, pojawiają się zajady, bo zawsze to jakieś cierpienie. Wyłania się roboczy model, ciągle ten sam. Czyli brak abstrakcyjnego myślenia. Sukcesy w pojmaniu zwierzyny mają ci, którzy nigdy nie przyznają prawd oczywistych.

Bowiem potrzeba rozległej wiedzy w terenie, gdzie skryła się zwierzyna płowa. A nie ciągłe peklowanie tego samego tematu. Kołowrotek, słowotok.

Drapieżnik może przeżywa w tym czasie cierpienie miłosne i uderza bejsbolem kpinek. Niby dowcipkuje, nigdy nie wiadomo, bo chytrze podchodzi do ofiary. Cały rodzaj ludzki oczekuje stop polowań. Safari ma służyć podziwianiu, nie zabijaniu. On jednak żartuje do końca, aż ofiara przestanie oddychać. Westchnie tylko figlarnie: No cóż! Taka moja namiętność.

Przekornie szuka zabawy, kiwając po lustrze: Obława to wielka rzecz i dla niej tylko trzeba żyć. Sarkazm wpisany jest w jego portfolio.

Tymczasem liście zagrzechotały o siebie, jak płatki metalu. Wiatr ciągnie się ze wszystkich stron i ofiara nie wie gdzie skierować swoja mowę. Pod wiatr słowa szybują w odwrotną stronę i nie trafiają do adresata. Nagromadzone szczegóły, stanowią wyrazistą całość nowoczesnego polowania.

Drapieżnik nie grzeszy sapiencją, a mimo to, doprowadza ścigane zwierzęta do bezradności. Wystarczy tego złego. Okropieństwo nie może być wymiarem wiecznotrwałości. Trwa okres ochronny, nie poluje się na ptaki śpiewające.

Sfora psów niech zgubi trop, tętent kopyt zamilknie w oddali, a barwnopióre bażanty bezpiecznie żerują na polach.