Polska złota jesień

Wystaw głowę za okno ,

zobaczysz ją dzisiaj mokrą....

Pani Jesień

Tak , tak ... to już wrzesień.

Do nas już przydeszczyła.

Opadła kroplami na parapecie.

Dmuchnęła wiatrem w okno

na ławce siadła w berecie.

Pod ławką liście na ziemi

pokłoniły się Pani Jesieni,

szemrając szelestem jesiennym,

pożegnały czas letni , wiosenny.

Rozgościła się na dobre.

Nad Wisłą , Odrą i Bobrem .

Lato wypchnęła ta zmora,

oj dżdżysta to będzie pora.

A w dali , w parku na ławce,

duet jesienny przy kawce,

trzymając parasol nad sobą,

jesieni stał się ozdobą .

I cieszą się sobą zakochani,

bo choć ta plucha jesienna

jest smutna ponura i senna,

To jeszcze będzie przed wami

nie mara , nie sen , nie jawa,

lecz Polska JESIEŃ ZŁOTAWA .