Polskie nut-ki

„Wyłączając się z życia dla moich dzieci”, to był najpiękniejszy etap mojego istnienia. Były godzinne rozmowy przy stole, zawsze dwa dania, bo jeden lubił na słodko, a drugi na słono. Dałam im całą swoją przestrzeń i moc uwagi, by patrzeć, jak dojrzewają. Przy tym też sama skupiłam oczy na swojej wewnętrznej realizacji. To „zamknięcie” było perfekcyjne – żadna mucha nie była mnie w stanie wyrwać z transu, który rządził moją codziennością. A chodziło o spokój wewnętrzny, balans i harmonię.

Nic nie trwa wiecznie, a liczy się dobrostan, i to raczej mój osobisty. Samoakceptacja, szacunek, granice osobiste, samowspółczucie i budowanie własnej skuteczności poprzez podejmowanie małych kroków i uczenie się na błędach. Ileż to razy Eliasz zostawił worek szkolny ze strojem na WF na klamce od drzwi, a Florian doprowadzał mnie do szału strojem na basen, który zostawił w domu, ściemniając, że ma go w szafce w gimnazjum. Tak bardzo byłam nadopiekuńcza, że długo codziennie woziłam go 18 km do nowej szkoły, bo bałam się o wszystko... Aaaaa, wystarczyło „odpuścić”, zawierzyć w dobro i myść pozytywnie.

A więc gdy poczułam krew na podniebieniu, zrozumiałam, że każda skrzeplina, która mi pęknie, nie jest dziełem przypadku, tylko mojego wzburzenia. On nie pamięta, mnie boli trochę dłużej, więc dobrze w tej myśli dotrzeć szybciej do domu. Więc moralizatorstwem popartym własną autentycznością wypełniłam w 300 procentach swą rolę wychowawczą. W końcu miłość z troski się wywodzi i ze spełniania tej emocjonalnej dostępności, żeby ich potrzeb nie zaniedbywać względem swoich i innych.

Nie wiem, skąd ta pewność się bierze, ale to zajebista sprawa poprawić siebie od samego rana. „Szczęść Boże” dobrze byłoby rzec, bo to zaiste leci już o pomstę. Nie wiem, czy do nieba, ale dobrze poszukać dziś człowieka, który ogonem smoka nie straszy, tylko sam weźmie się w karby. Bo to, qrwa, straszne tak pitolić, gdy czas jedną nogę nad grób stawia, a drugą o zaświat już macha. Okropne. :)