pomiędzy

pierwsza

smuga poranka

rozciągnęła zmęczoną

materię świadomości

dalej

ostrym rylcem światła

brzask rozcina

miękką powierzchnię mroku

byłaś

pomiędzy dwulinią

dnia i nocy

stojąc niezdycowanie

na czarnoziemnym szlaku życia

głębiej

świt zrudziałym pigmentem

zaznaczył swoje panowanie

pozostałem

pozostałem

[nie]trwałością słów

wypowiedzianych

rozpęknięciem czasu