Blok

Powoli uniósł ciężkie powieki…

Przykryty białymi chmurami z pościeli.

Gładkie ściany, pastelowe.

Na nich obrazy — jak ptaki.

Latały mu w zrenicach odbiciem

w wielkiej plazmie,

wiszącej pod sufitem.

Doszedł do niego głos:

— Co ty tutaj robisz?

Ujrzał nad sobą sąsiada.

A w progu — dwie dziewczynki,

które tuliła matka.

Zerwał się z łóżka:

— O kurwa… pomyliłem mieszkania!

Przepraszam bardzo…

Już spierdalam.

Wrócił do siebie.

Na kanapie zamruczał:

— ale odjebałem.