Poniedziałek

Wyobrażam sobie światło z okien naprzeciw-

mały gest życzliwości.

Noszę się jeszcze ze snem jak ze starymi butami,

zamykam oczy i słyszę, jak ziewa ulica;

najmniejsza latarnia wspina się na wyższe piętra domu,

by zrównać się z brzaskiem.

Wyobrażam sobie Stwórcę niczym pogodnego mleczarza,

łagodnego policjanta – co upomni, miast karać.

Lato, szybciej niż zwykle, cofa się w chłód powietrza,

stawia twarz na baczność.

Dzień w dopiero co umytych rękach pachnie cierpliwością

i proszkiem do prania.

W pokoju śpi żona.

sen kobiety:

oddech zaczyna się od podkurczonych nóg,

ramiona otwartym łukiem dzielą sen na dłonie.

Sen pachnie wolniej, niczym tajemnica, którą kocham,

kocham, zanim otworzy oczy.

Przez chwilę świt lekko mąci się z jej oddechem, przypomina

arabską herbatę: cukier nietknięty, na dnie wstającego dnia.

Wyobrażam sobie Boga i wiem, że za moment odwróci wzrok -

ma szczęście – wychodzi z pokoju na palcach.