Popękane jutro

Dlaczego wciąż tkwię w tej zniewoli,

kiedy rdzewieją podpory mostów,

a przęsła kłaniają się

wodzie wypiętrzonej przez tamy.

Tam malutkie pęknięcia

już rysują nasze jutro.

Kiedy się mamy obudzić,

gdy ktoś nam roztrzaskał

wszystkie zegary?

I czym posklejać ten świat?

Patrzę w sekundy,

nie licząc minut

i godzin nie moich.

Zmiłuj się nad nami.