Poprawione Stowarzyszenie umarłych poetów

Gosia, czytelniczka pierwszego kontaktu

z otwartym przedsionkiem serca,

napisała w niejawnej recenzji,

że niektóre moje wiersze są wymagające

jak cielista bielizna.

Powinna je sobie dawkować, maksymalnie trzy na tydzień.

Większość zadowala nadtrawiona treść symboliki

albo łatwiejsza fantastyka integrowana z synestezją.

Chciałem pod swoimi wierszami niczym szpargały

dorysowywać szlaczki dla nieumiejących czytać.

Tytuł z okładki : Przeciąganie kipu.

Schnące na sznurze pranie i zwłóczyny pościeli

z uchwyconym łopotem, byłoby metaforą.

Scenografka, pani fotograf tej ekspozycji,

uporała się z kolejnym wierszem o tym,

jak próbuje stanąć na drugim stopniu schodów

tajemniczego strychu dawnej dziewczynki.