Pora otworzyć oczy na jesień

a deszcz nadal pada

obmywa drzewa z lata

żeby rozmiękczyć wyschnięte

od słońca liście

złote stopią się z każdą kamienicą

na tej ulicy

gdzie nawet wszędobylskie koty

mają rude ogony

na małym ganku

skrzypią najmniejsze kroki

kiedy drewniane drzwi

przeganiają ostatnie muchy

słoneczny promień

przycupnął gdzieś za framugą

ziewając strąca z pajęczyn

drobinki kurzu

do lata jest ciągle daleko

pora otulić się wietrzną peleryną

między kroplami deszczu

suszą się zaspane źdźbła traw