Pora tu skończyć z propagowaniem zboczeń.

A to się dzieje udxiałem domorosłych kaznodziejów i kaznodziejek.

Zadufani w sobie, bez teologicznego przygotowania zabawiają się kastrowanymi cytatami jak małpa zapalnikiem granatu. Dziś jest wezwanie przymulonego fanatyka:

“Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego*.

Taka miłość do bliźniego to nic innego jak pragnienie dla niego tego samego co dla siebie.

Jezus czytelnie i wprost, bez

do-myślników, nawołuje ku wzajemności w dogadzania sobie, dla spełniania bliźnich pragnień.

A więc, miast samotnie, w kącie trzepać prącie, można, bezgrzesznie przecie, trzepać je w duecie.

Zważcie na zwrot - do bliźniego, bez odniesienia - do bliźniej (płeć żeńska niemile usłużna).

Też na termin - bliźni. To także dziecko.

Tym, doktrynalnie, hierarchia kościelna długo usprawiedliwiała brak reakcji na pedofilię wśród klechów, a także i ich samych.

Gdyby z pomyślunkiem, to dałoby się wyłączyć dzieciaki z tej wzajemności, gdyż długo, aż tak same, dojrzale się nie kochają.

Nocne polucje trzeba wyłączyć.

Nie nam nic do tête-à-tête. Pocałunki między członkami zgromadzenia jezusowego (niekoniecznie członkami) były niemal codziennością.

Dobrze, aby te "wzajemności" nie były rezerwowane dla konsekrowanych.

A wy, dyletantcy kaznodzieje

i kaznodziejki, uświadomcie sobie, że czasy łykania belkotu i bredni przeminęły ze stosami.