Porachunki

Porachunki

wieczornym smutkiem zamykam rozdział

ten uciążliwy, w myśli natrętnej

powracający upiorny bagaż

wciąż niedomknięty, w oddechu widoczny

jesiennym szumem, łez kropli deszczu

powraca obraz nietknięty nadzieją,

czy zdoła z wiatrem i cichym westchnieniem

na płótnie życia kleks iskrą napełnić?

odpowiedź przyjdzie wraz z pierwszym chłodem,

gdy noc wyciszy natrętne cienie

wtedy zobaczę, co czas ocalił

i czy ten bagaż był tylko złudzeniem