(Po)rachunki

nigdy nie byłam dobra z matematyki

szkoła podstawowa zaliczona dzięki korepetycjom

nie zapamiętałam z jaką szybkością

jechałeś z miasta A do B czy do mojej wioski

nie liczyłam rzeczy które zostawiłeś

choć wiem że to duże łóżko nas rozdzieliło

w pamięci zapach potu i głośne skrzypienia

tak było codziennie małżeństwo przecież dawało

furtkę na bycie poddaną

już tam nie śpię

(Po)rachunki
Autor: Agnes07
Czytano 183 razy
Data dodania: 26.06.2021

Średnia ocena: 4.6 Głosów: 5

Zaloguj się, aby ocenić23

Komentarze (4)

Trzy Cztery 26.06.2021
Nieźle. Pomysł z matematyką i liczeniem, rozliczaniem dobrze zrealizowany w kontekście tematu.
Natomiast to, że czytelnika zastanawia ta ironia w patrzeniu bohaterki wiersza na siebie, taką twardą, w lustrze - to dobrze.
Bo co znaczy, gdy kobieta patrzy na siebie 'taką całą całkiem", "z ironicznym uśmiechem"?
To zależy, co widzi w sobie "całej całkiem".
Smutne bardzo.
Nuria 26.06.2021
O ! Ten wiersz bardzo na TAK.
Nawet jesli to całkowita fikcja literacka, robi wrażenie.
Grain 27.06.2021
Patrzą się w lustro te gały, które wolą nie widzieć tych oczu, które nie widziały, co i dlaczęgo to brały. Kiedyś pewna fizyczka tłumaczyła mi, że całka z e do potęgi x, równa się x, a czasem zero. I wale nie jest twarda. Lustro tak, wszystko przez nie przeleci.
W tekście nie ma ani jednej frazy rodzynkopodobnej.
JamCi 27.06.2021
Dobre.

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania