Poranek

Rano znalazłam pod filiżanką kawy nowy fragment wszechświata.

Musiał odpaść w nocy.

Przykleiłam go między skrzydłokwiat a zegar,

żeby nie czuł się samotny.

Potem przez godzinę przekładałam światło z miejsca na miejsce,

bo uparło się siedzieć tam,

gdzie nie powinno.

W moim domu przedmioty mają swoje zdanie.

Nawet spokój ma swoje kapcie,

które często piorę.

Krzesła są pamiętliwe,

a lustra hodują drugie dna.

Kolory rozmnażają się po cichu,

gdy nikt nie patrzy.

Dlatego zostawiam im przestrzeń.

Nigdy nie wiadomo,

który z nich pewnego dnia

nauczy dym latać.