port szeleszczący jesienią

łodzie podpływają blisko

do kei i serca

deski skrzypią już jesiennie

a kroki stają się mniej taneczne

wiatr bardziej rozbrykany

nachyla gałęzie ku tafli jeziora

aby mogły się przejrzeć

zanim lustro przybierze lodowate oblicze

na drewnianych schodach

zostawiam resztki słońca

między falami

parę wrzuconych uśmiechów

pora odpłynąć