PORTET CZŁOWIEKA LICZĄCEGO OWIEC NIEKOŃCZĄCE SIĘ STADA

poranek wpełza do pokoju

jak nieproszony gość

łóżko ujada skrzypiąc

jakby miało dosyć

mojego ciała i oddechu

tego całego wczoraj

które dalej wytrwale

lepi się do skóry

mieszanka potu, resztek słów

których nikt nie dopowiedział

i obietnic, które dawno wygasły

wisi tak trwale w powietrzu

zmęczenie siedzi na piersi

ciężko i powolnie mrucząc

jak tłusty nażarty kot

który nigdy nie schodzi

gdy go o to prosisz

patrzysz w sufit

jakby to właśnie tam

kryła się cała tajemnica

on jednak stanowczo

nie daje żadnych znaków

milczy jak wszystko

tak naprawdę, ta noc

się jeszcze nie skończyła

tylko przebrała się

podstępnie, po cichu

w blade światło poranka

w popiół po papierosie

który tlił się za długo

i powoli dogorywa zmęczony

w oparciu o krawędź

szklanej popielniczki

(odpalasz kolejnego

dym kreśli ruchome kształty

kawa czarna, bez mleka i gorzka

pali przełyk, wykręca usta

gdy udajesz, że stawia cię do pionu

choć ciało wciąż domaga się snu

którego sobie znowu odmówiłeś

brak snu stał się twoją religią

pierdolonym kościołem 'nie zbawienia'

modlisz się podkrążonymi oczyma

do monitora, do butelki, do czegokolwiek

co wydaje Ci się, że jeszcze odpowiada

Twoje wyczerpanie jest bliskie

jak najlepszy przyjaciel

siada obok zawsze tak blisko

i nigdy nie pyta o zgodę

ale w tym dygocie rąk

w tym bólu powiek

jest coś niebezpiecznie

wciąż żywego)

kiedy tak siedzisz

pół trup, pół zwierz

z sercem na zewnątrz

które dalej zapierdala

jakby miało w tym

swój żywotny interes

czujesz intuicyjnie

że wszystko wokół

mimo całego syfu

mimo tego, że boli

gryzie i drapie do krwi

ma smak absolutnie

nie słodki, nie wykwintny

ale jest prawdziwe

jak ten pierwszy łyk kawy

każdego poranka

po kolejnych nocach

udawanego snu

ciągle myślisz sobie:

jeszcze jedną rundę

jeszcze jeden poranek

kolejny papieros

kubek gorzkiej kawy

by tylko sprawdzić

czy cholerne życie

ma dziś ochotę

coś Ci zrobić

czy Ty zdążysz

zrobić coś jemu